-یکی از خلا های تربیتی فرزندان در جامعه فعلی، کمرنگ شدن سازگاری وانعطاف در مراودات روزمره آنهاست.
-شاید امروزه دررفتارهای کودک ونوجوان وحتی بزرگسالان کم وبیش شاهد این موضوع باشیم .
-عدم توجه به آن می تواند بسیاری از آسیب های اجتماعی و اخلاقی را منجر شود.
-یکی ازدلایل فقر این رفتار در عملکرد کودک ونوجوان، نبود مهارت لازم در استدلال ورزی وتحلیل مسائل است.
-همچنین دردوران رشد تربیتی آنها بعلت عدم توجه ونداشتن آگاهی لازم والدین و والد های آموزشی،فرد در دوران نونهالی وخردسالی هر فعل وعملکردی را طبق خواست ومیل وعلاقه خود رفتارکرده است.واین امر در وی نهادینه شده است.
- در هر رفتاروعملکردی، کودک ونوجوان با پاسخ هایی نظیر؛ "من اینطور دوست دارم"، "خودم می دونم" مفهوم انعطاف وسازش را درک نکرده است وخواست خود را حتی غیر منطقی ترجیح داده بر همه نظرات واینجاست که فهم خوبی از انعطاف ندارد.
برای سازگاری و انعطاف داشتن در کارهای منطقی ومعقول بهتر است موضوع رابا سوال و مباحثه وآوردن مصداق های عینی روزمره ومشارکت در صحبت و سوال و پاسخ دادن با آنها ، بحث را به سمت وسوی پیامدها وعواقب از زبان خودشان ببریم. وبراین ممارست مهارت تلاش کنیم.
-خود نیز در رفتارهای اخلاقی انعطاف و سازگاری داشته باشیم.
