برخی محققین شعر تراپی را ازهنرهای درمانی خلاق در نظر می گیرند. ویکی از ده ها روش رسیدن به اهداف درمانی را شعر واشکال دیگر ادبیات می پندارند.
شعردرمانگران ادعا دارندکه شعر فرصتی متفاوت برای تعریف خود،هویت ونشان دادن صدای درون درمانگر به خودش است.ودر ایجاد سطوح عمیقتری از بینش هیجانی نقش مهمی را دارد.
شعر تراپی در بالابردن عزت نفس،ایجاد بهبود در شناخت،بیان احساسات،خود اکتشافی وخود اظهاری آشفتگی های روانی را می زداید وروان انسان را آماده دریافت زیبایی و واقعیات زندگی می کند.
در هنگامخواندن یا سرودن شعر به نوعی تراوش دیدگاه ونظر، ایده و باور واعتقاد را در موضوعات مورد علاقه حس می کند.ولذت به اشتراک گذاشتن بینش،نگرش و آگاهی خود و دیگران که در قالب شعر وقصه وداستان تبدیل به یک هیجان عمیق وپایداری می کند که این پایداری خود نوعی تراپی ودرمان را به دنبال دارد.
همچنین گروهی از پژوهشگران زیست پزشکی به رهبری روانشناس آمریکایی پنی میکر1988 نشان داده اندکه آزاد سازی کلامی به سیستم ایمنی ما در مبارزه با بیماری ها کمک می کند.(محمدی وهمکاران،10:1389)
